Γιορτές και πανηγύρια στην Συκιά.
Στις θρησκευτικές γιορτές, στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια στις εποχιακές συγκεντρώσεις και εργασίες γίνονταν από κείνα τα χρόνια αφορμή για συγκεντρώσεις . Η σύναξη αυτή γεννούσε αισιοδοξία, κέφι και γλέντι στο πλήθος του κόσμου που δημιουργούσε το πανηγύρι.
Στις πανηγυριώτικες αυτές συγκεντρώσεις πληροφορούνταν τα νέα άλλων χωριών, αντάλλασσαν γνώμες, έδεναν συμφωνίες, έκαναν συνοικέσια, μα προπάντων ξεσπούσαν σε γλέντι. Ευκαιρίες κοινής χαράς μεταξύ τους που σφυρηλατούσαν την αρμονία της κοινωνικής ζωής του χωριού, δημιουργώντας ακατάλυτους δεσμούς.
Καθιέρωσαν τα πανηγύρια αυτά κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες σε γραφικές τοποθεσίες και εκκλησάκια την ημέρα γιορτής των αγίων που προσκυνούσαν και τιμούσαν. Ξεχώριζε πάντα η ημέρα του πανηγυριού στο χωριό που γίορταζε ο Αγιος Αθανάσιος , πολυούχος της Συκιάς, και άλλαζε όψη με τη θρησκευτική και γιορταστική του μορφή.
Ατμόσφαιρα οικειότητας, αγάπης και κεφιού επικρατούσε σε Συκιώτες και επισκέπτες πανηγυριώτες άλλων γειτονικών χωριών.
Περίμεναν τις γιορτές ο κόσμος σαν μεγάλο γεγονός. Από την παραμονή ακόμα, από την ώρα που η καμπάνα θα χτύπαγε εσπερινό, σταματούσε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Ανήμερα της γιορτής η εκκλησιά γέμιζε και αφού τελείωνε το τελετουργικό, άρχιζαν μετά το μεσημέρι, οι επισκέψεις. Παρέες παρέες επισκέπτονταν τους εορτάζοντες. Οι πόρτες πάντοτε διάπλατα ανοιχτές για όλους. Μετά το σερβίρισμα του γλυκού ακολουθούσε ο μεζές και το κρασί. Άρχιζαν τα τραγούδια και οι χοροί που κατέληγαν σε τρικούβερτο γλέντι. Όπου δε υπήρχαν και τοπικές λαϊκές ορχήστρες το κέφι ήταν ατέλειωτο. Στους χειμωνιάτικους μήνες, η βροχή και το χιόνι δεν στέκονταν εμπόδιο, ίσα ίσα μάλιστα.
Πάντα ένας καλός λόγος υπήρχε για τους Συκιώτες μια αφορμή να μετατραπεί σε ένα μεγάλο πανηγύρι και ένα ξέφρενο γλέντι…
