Γιορτές και πανηγύρια στην Συκιά.

Στις θρησκευτικές γιορτές, στις εκκλησιές και στα ξωκλήσια στις εποχιακές συγκεντρώσεις και εργασίες γίνονταν από κείνα τα χρόνια αφορμή για συγκεντρώσεις . Η σύναξη αυτή γεννούσε αισιοδοξία, κέφι και γλέντι στο πλήθος του κόσμου  που δημιουργούσε το πανηγύρι.
Στις πανηγυριώτικες αυτές συγκεντρώσεις  πληροφορούνταν τα νέα άλλων χωριών, αντάλλασσαν γνώμες, έδεναν συμφωνίες, έκαναν συνοικέσια, μα προπάντων ξεσπούσαν σε γλέντι. Ευκαιρίες κοινής χαράς μεταξύ τους  που σφυρηλατούσαν την αρμονία της κοινωνικής ζωής του χωριού, δημιουργώντας ακατάλυτους δεσμούς.
 Καθιέρωσαν τα πανηγύρια αυτά κυρίως τους καλοκαιρινούς μήνες σε γραφικές τοποθεσίες και εκκλησάκια την ημέρα γιορτής των αγίων που προσκυνούσαν και τιμούσαν. Ξεχώριζε πάντα η ημέρα του πανηγυριού στο χωριό που γίορταζε ο Αγιος Αθανάσιος , πολυούχος της Συκιάς, και άλλαζε όψη με τη θρησκευτική και γιορταστική του μορφή.
Ατμόσφαιρα οικειότητας, αγάπης και κεφιού επικρατούσε σε Συκιώτες και επισκέπτες πανηγυριώτες άλλων γειτονικών χωριών.
Περίμεναν τις γιορτές ο κόσμος σαν μεγάλο γεγονός. Από την παραμονή ακόμα, από την ώρα που η καμπάνα θα χτύπαγε εσπερινό, σταματούσε κάθε ανθρώπινη δραστηριότητα. Ανήμερα της γιορτής η εκκλησιά γέμιζε και αφού τελείωνε το τελετουργικό, άρχιζαν μετά το μεσημέρι, οι επισκέψεις. Παρέες παρέες επισκέπτονταν τους εορτάζοντες. Οι πόρτες πάντοτε διάπλατα ανοιχτές για όλους. Μετά το σερβίρισμα του γλυκού ακολουθούσε ο μεζές και το κρασί. Άρχιζαν τα τραγούδια και οι χοροί που κατέληγαν σε τρικούβερτο γλέντι. Όπου δε υπήρχαν και τοπικές λαϊκές ορχήστρες το κέφι ήταν ατέλειωτο. Στους χειμωνιάτικους μήνες, η βροχή και το χιόνι δεν στέκονταν εμπόδιο, ίσα ίσα μάλιστα.
Πάντα ένας καλός λόγος υπήρχε για τους Συκιώτες μια αφορμή να μετατραπεί σε ένα μεγάλο πανηγύρι και ένα ξέφρενο γλέντι…

Ένα πλήθος λαϊκά ήθη κι έθιμα, λαϊκές εκδηλώσεις, πολιτιστικά στοιχεία, μας έρχονται από τα βάθη του χρόνου και αυτά είναι που ονομάζουμε σήμερα λαϊκή παράδοση.

 Πάντοτε στις πίκρες της ζωής αναζητάμε τη χαρά, μέσα στον πόνο μας ψάχνουμε λίγη διασκέδαση και ψυχαγωγία.
Αυτές οι ανάγκες δημιούργησαν λογής λογής πολιτιστικά και πνευματικά αγαθά, όπως την δημοτική μουσική και τα τραγούδια, το χορό, τα παραμύθια, τις παροιμίες και τους θρύλους καθώς κι όλα τα παράγωγα της λαϊκής θυμοσοφίας.

 Συντρόφευαν τους Συκιώτες σε κάθε κοινωνική μα και επαγγελματική τους δραστηριότητα.

Στις γιορτές, στα πανηγύρια, στους γάμους, στους αρραβώνες,  στα βαφτίσια, στο θέρο και στον τρύγο…

Αυτά όλα με την απλότητά τους  δημιουργούσαν σχέσεις αγάπης, οικειότητας και ανθρωπιάς.

 Η αλληλοβοήθεια, η φιλία, η φιλοξενία, η αμοιβαία εμπιστοσύνη, η ανοιχτή και πάντα ζεστή ανθρώπινη καρδιά ήταν αρετές και βιώματα που χαρακτήριζαν την κοινωνική ζωή του παλιού καιρού της Συκιάς.

Αυτός ο λαϊκός πολιτισμός με την ομορφιά των παλιών ηθών και εθίμων αχνοφέγγει και ξεθωριάζει με το πέρασμα του χρόνου μπροστά στη σαρωτική μανία του σύγχρονου πολιτισμού που προσπαθεί να μας αποξενώσει …μα εμείς ακόμα αντιστεκόμαστε!!!

Οι γειτονιές της Συκιάς οι ομάδες της.

Η Συκιά από πολύ παλιά χωρίζετε σε 6 γειτονιές και κάθε γειτονιά είχε την δική της ομάδα , ποδοσφαιρική που έπαιζε ενάντια στις άλλες γειτονιές και την πολεμική της ομάδα , μια που ξεσπούσαν αρκετά συχνά πολεμικές συγκρούσεις ανάμεσα τους.
Ας δούμε τις γειτονιές και τις ομάδες της Συκιάς,  οι “Αγριδοπουλαίοι” στην είσοδο του χωριού που τα συνορά τους φτάναν εώς κάτω από το Ηρώω στου Μερτζεμάκη το καφενείο.
Αμέσως μετά ξεκινούσε η περιοχή των “Αγοραίων” που κάλυπτε την παλιά πλατεία και την αγορά.
Δυτικά και λίγο πιο πάνω ξεκινούσε η περιοχή των “Παργαίων” που τα συνορά τους ακολουθούσαν την νότια πλευρά του δρόμου του σχολείου και της Εκκλησίας και δυτικά φθάναν εώς τη μέση της σημερινής λαικής.
Πιο πάνω ξεκινούσε η περιοχή των “Καραγκοναίων” και η γειτονιά της Καραγκονιάς που έφθανε ως τα τελευταία σπίτια του χωριού μέσα στο λαγκάδι και σο ύψωμα γύρω του.
Πάνω από την Εκκλησία ξεκινούσε η περιοχή των “Παντελαίων” που συνόρευαν με τους “Παργαίους και τους “Καραγκοναίους” από τα δυτικά και φθάναν ως τα τελευταία σπίτια της Πηγάδας.
Και τέλος στην βορινή πλευρα του χωριού ξεκινούσε η περιοχή των “Μυλαίων” που από την παλιά πλατεία έφθανε μέχρι το πηγάδι του Μύλου και στην περιοχή της υπήρχαν η βρύση του Παυλάρα και οι πλακάρες που πήγαιναν οι γυναίκες του χωριού και πλέναν τις κουβέρτες και τις τσέργες τους.

Αυτές είναι οι περιοχές και οι γειτονιές της Συκιάς , κάθε μια με την ιστορία της και τα ιδιαιτερα χαρακτηριστικά της και που μέσα σε αυτές μεγάλωσαν γενιές και γενιές Συκιωτών.